NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Chyba już zapomniałaś.
- Pozwól, że ci przypomnę. - Puszczaj!
Kazałam ci spadać!
Nie mam cierpliwości!
Podobnie jak ona! I cała reszta!
KAMELIA
KARMA DLA KOTÓW
Zaczynasz mnie wkurzać.
Hej.
Nie kazałem ci zjeżdżać?
To ostatni dzień twojego życia.
Ty.
Czy ty złapałeś moją Dongbaek za kołnierz?
A wcześniej ją dusił.
Jak to dusiłem?
Dusiłeś mnie!
Więc to, co się teraz wydarzy, zostanie uznane za samoobronę. Jasne?
Co z wami wszystkimi?
Nie będzie żadnych świadków.
Uderzono mnie w głowę tępym narzędziem.
Proszę się uspokoić.
Pańskie obrażenia i fakt, że mieli przewagę liczebną,
sugerują jednostronny atak, ale...
Proszę zobaczyć, panie władzo.
- Cholera. - Już dobrze.
Ta suka uderzyła mnie jakimś tępym narzędziem.
A ty ją dusiłeś!
Dusiłeś ją! To usiłowanie zabójstwa!
Proszę usiąść.
- Komendancie. - Co znowu?
Cholera.
Znam się na prawie.
Miałem z nim do czynienia.
Komendancie.
Dogadajmy się. Nie mam nic przeciwko.
Tym razem jej odpuszczę.
Ty.
Wynocha. No już.
- Co? - Spadaj stąd.
Idź sobie. No już.
Nawet policja w tym mieście zbzikowała.
Wierzę, że każdy zasługuje na szansę odkupienia swoich win.
Ale czy im to się udało, czy nie,
oskarżeni o usiłowanie gwałtu lub morderstwa
nie są dla mnie ludźmi.
- Więc się stąd wynoś. - Szlag!
Nie jestem człowiekiem?
Dobrze.
W takim razie będę zwierzęciem.
Ty.
Słyszałaś go?
- Mam cię na celowniku. - Hej!
Czy ty grozisz Dongbaek?
Zgadza się. Więc pilnuj jej.
Bo kiedyś może nie skończyć się na usiłowaniu.
Czaisz?
Ty mały...
Zajmij się mną.
Nie...
zadzieraj z nimi.
Co to za mina?
Nie znam jej.
Wrócę do końca miesiąca,
więc nie masz po co tu wracać.
Nigdy nigdzie nie osiadałaś na dłużej,
ale teraz masz swój słaby punkt.
Miło widzieć, że w końcu zapuszczasz korzenie.
To teraz twój dom?
Chyba kpisz. Nawet się nie przyjaźnimy.
Dom to nic specjalnego.
Tylko miejsce, w którym czujesz się dobrze.
Nie znamy się,
więc daj im spokój.
Już nie będę musiał cię szukać.
Hyang-mi, chodźmy coś zjeść.
Dongbaek, nie odstępuj mnie na krok.
Ten drań i ten, który karmi koty...
Obawiam się ich.
Będę czuła się jak w areszcie.
Szybciej! Niedługo zamykają.
Pewnie.
Dobra robota.
Co ty, mamo? Po co ci ten wałek?
- Oszalałaś. - Dongbaek, daj spokój.
No tak, przepraszam.
Dongbaek! Tutaj.
- Pil-gu, jesteś. - Pil-gu!
- Chodź. - Siadaj.
Jak było w szkole?
Co to? Czemu nagle jemy mięso?
Jedz i nie gadaj.
Twoja mama jest zachłanna.
Hyang-mi.
Jedz.
Dom to nic specjalnego.
Tylko miejsce, w którym czujesz się dobrze.
Co za dziwne miejsce na dom.
Dobra.
Nie pije dziś pani?
Chcesz, żebym się upiła?
Matka, która porzuciła córkę.
Wieśniak, który pokochał cudze dziecko.
Przepraszam. Możemy prosić o napój dla chłopca?
Znowu się odchudzasz? Czemu nie jesz?
Dziecko, które jest oazą tej rodziny.
Hyang-mi, obudź się i jedz.
I kobieta, którą oni wszyscy kochają.
Dongbaek.
- Dongbaek. - Tak?
- Zjedz wrapa. - Ja?
- Dziękuję. - Drobiazg.
Zawinięty z miłością.
NIE ZAPOMNIJ MNIE
Dziękuję.
Urosły ci włosy.
Tak.
Czemu nie pytasz?
„Co to za zbir?”
„W co ty się wplątałaś?”
Takie pytania są normalne.
Nie mam potrzeby.
Zawsze byłam ciekawa. Czemu mnie przyjęłaś?
Skłamałam na temat wieku, nazwiska i doświadczenia.
Nie miałaś dokąd pójść.
Przepraszam. Widziałam, że szuka pani kogoś do pracy.
Zauważyłaś to
jako pierwsza osoba w moim życiu.
Czy według ciebie świat jest piękny?
Miły i dobry?
Obie mamy gówniane życie, czemu ty jesteś taka dobroduszna?
Dość tych bzdur, dam ci podwyżkę,
więc odkładaj, ile możesz.
Czy dzięki podwyżce
kupię dom i założę rodzinę?
Porzucono nas, nie mamy wykształcenia, pieniędzy i kontaktów.
I tak już mamy przerąbane.
Dostałyśmy najgorsze karty, więc po co tak się starać?
To żałosne.
Mówisz, jakbyś umierała.
Musimy żyć, by dowiedzieć się, co nas czeka.
Od samego początku miałyśmy przesrane.
Pewnie jak słyszysz w telewizji o biednych,
to zaraz chcesz im pomagać.
Ale prawda jest taka, że gdy w szkole ginie portfel,
podejrzewa się dzieci z rozbitych rodzin.
Wiesz o tym aż za dobrze.
Nie jedź nigdzie i zostań ze mną.
Masz gryza.
Dlatego cię nienawidzę. Czemu zawsze mi je obierasz?
Nie wyjeżdżaj.
Po prostu zostań, dobrze?
Rzadko czuję zakłopotanie.
Ale ty zaczynasz mnie w nie wprawiać.
Obie miałyśmy gówniane życie, ale to ja wplątałam się w ten kanał.
Okropne uczucie.
Wszyscy ukrywamy swoje słabości.
Dlatego wyjadę.
Powinnam.
Muszę.
Ale niektórych zbyt łatwo przejrzeć.
A niektórzy są jak zamknięta księga.
Heung-sik. Nadal lubisz koty?
Nie miałeś kota w dzieciństwie?
Znam go od 30 lat.
Nie wiem czemu, ale je uwielbiam.
Twoje ręce wcale nie oddychają.
Chyba niewygodnie jest ciągle nosić rękawiczki.
Przyzwyczaiłem się, ale niektórym to przeszkadza.
Co? Rozumiem.
To był błąd.
Tato, wychodzę.
SKLEP Z NARZĘDZIAMI
Zamykasz, mimo że jest twój tata?
Inaczej bym się niepokoił.
Świat to straszne miejsce.
Kolejny błąd.
No jasne.
Co to był za facet wczoraj?
Miał dziwne spojrzenie.
Co? Spojrzenie?
Zwracasz uwagę na takie rzeczy?
Każdy na swoją specyficzną aurę.
Za to jego oczy...
Nie mogę nic z nich wyczytać.
A z Hyang-mi
wszystko w porządku?
Oczywiście.
Je i pije do nieprzytomności.
Jest silna psychicznie.
Wcale nie.
Tylko udaje.
Czekaj.
Czy ty...
czujesz coś do Hyang-mi?
Zgłupiałeś.
Gadasz, jakby tak łatwo było kogoś polubić.
Kto wie?
Nie do wiary.
Ludzi naprawdę tak ciężko rozszyfrować?
„Policja wysłała próbkę ryby, którą jadł bezpański kot,
do Państwowego Instytutu Kryminologii”.
Chcesz, żebym wysłał to do Instytutu Kryminologii?
„Badacze mieli poszukać śladów obecności pestycydów rolniczych”.
Policja wykonała świetną robotę.
Ty!
Tak sądzisz?
Załóżmy, że znajdą te ślady.
Skąd mamy wiedzieć, kto je zostawił?
To mógł być ten, kto zostawia karmę, albo jeszcze ktoś inny.
To od człowieka, który karmi koty, więc trzeba wysłać osobną próbkę.
Co za brednie.
Mam nadzieję, że nadal szuka pan Jeong-suk urodzonej w latach 60.
Ty gówniarzu. Jak mam ją znaleźć, skoro nie znamy dokładnego wieku?
W Korei jest 6000 kobiet o tym imieniu.
Nie do wiary.
Przyszły zięć będzie musiał sam się tym zająć.
Muszę zapytać o jej datę urodzenia.
Ale co to za skwaszona mina?
- Ile wydałeś tym razem? - Słucham?
- Masz dużo pieniędzy? - Mamo. Naprawdę.
Czekaj. Pierożki nie mogą być takie duże.
W ten sposób nie zarobisz.
Boże. Jedno jest roztrzepane, to chociaż drugie powinno być mądre.
A tak to jeszcze gorzej.
To musi być akurat on?
To przyszło do Pil-gu.
Nie żartuj. Co to?
Kiedy ma się uczyć przy tych wszystkich zabawkach?
Boże. Wysłał mu swoją kartę kredytową.
Irytujący dupek.
To niedorzeczne.
Zarabia 1,2 miliarda rocznie, więc jaki może mieć limit?
Pil-gu ma teraz bogatego ojca.
Piwa?
Dobrze ci tak. Trzeba było się tak nie opychać.
Ale były takie pyszne.
Dongbaek...
Ja też mam pieniądze.
Słucham?
Mogę kupić Pil-gu nowy plecak, jeśli jest mu potrzebny.
Pracuję w sektorze publicznym.
I choć nie w całości,
to odziedziczę Marynowane Kraby Baekdu.
Dobrze sobie radzę w porównaniu z innymi w Ongsan.
Prawdę mówiąc...
trochę mnie to denerwuje.
Czemu muszę rywalizować
z gościem zarabiającym ponad miliard rocznie?
Niewielu ludzi w kraju tyle zarabia.
Tyle pieniędzy za grę w baseball?
Nie mam 10% tej kwoty.
Czemu całujesz moją rękę, gdy się denerwuję?
- Pocałuj mnie w usta. - Yong-sik.
Ja nie mam nawet jednego procenta.
Nie mam oszczędności i muszę się wynieść.
Potrzebuję pieniędzy,
ale gdy dostałam jego złotą kartę, myślałam tylko o jednym.
„Czemu Yong-sik tak pochłania tę zupę?
Jest zdenerwowany?”
Nie denerwuję się takimi rzeczami.
Na pewno nikt poza mną nie dostaje codziennie kwiatów.
Codziennie przynosisz mi kwiaty,
a ja w zamian daję ci darmową zupę.
To nie jest luksus?
Nie sądzisz?
Ale ty mnie wkurzasz.
Wiesz, jaka jesteś ładna.
Z tą okrągłą jak bułeczka buzią.
Okrągłą jak bułeczka?
Nie wierzę, że te kwiaty kosztowały 20 000 wonów.
Jestem facetem, który kupuje kwiaty warte tyle, co 1,2 kg wieprzowiny.
Nie musisz tego powtarzać.
A skąd byś wiedziała?
Po prostu daj jej pieniądze.
Nie mamy więcej wazonów. Przestań kupować kwiaty.
O czym ty mówisz?
Tutaj... Tam...
Patrz. Zobacz to.
Każdy pojemnik może być wazonem.
Tak jak Dongbaek może wyglądać sexy nawet w gumiakach.
Te twoje porównania.
Słucham?
Dobrze, skończcie już.
Co to?
O rany.
Hyang-mi.
Jesteś wiewiórką czy co?
Robisz zapasy?
Czemu ciągle kradniesz zapalniczki?
Nie wiem. Może przez samotność.
Kradzieże wypełniają pustkę w moim sercu.
Czy...
Heung-sik często tu przychodzi?
Prawie codziennie.
PROSIŁEM, BYŚ NIE BYŁA ŻARTEM
OBSERWUJĘ CIĘ OD TAMTEGO DNIA
Butelka po soju posłuży mi za wazon.
No pewnie.
Nie było tu...
wypalonego śladu?
Hyang-mi!
Wypaliłaś to zapalniczką?
Tu nie wolno palić.
Chyba widziałam coś podobnego.
Co to za ślady?
Gdzie?
Czy ktoś wypaliłby sobie taki ślad na własnym stole?
Na czyim stole?
Naprawdę go widziałaś?
Czemu tak cię to ciekawi? U znajomego.
Którego?
Na pewno to widziałaś?
Uszanuj moją prywatność.
Hyang-mi.
List do ciebie.
KAMELIA
W końcu przeholowałaś.
ROSZCZENIE O ODSZKODOWANIE
To przez takich ludzi jestem, jaka jestem.
A już na chwilę dojrzałam.
GODZ. 10, AUTOBUS DO SEULU
„Gdy twoje dzieci dorastają,
bądź Supermanem, który zabezpieczy ich przyszłość”.
„Gdy twoje dzieci dorastają...
- bądź Supermanem...” - Jong-ryeol.
„...który zabezpieczy ich przyszłość”.
Jong-ryeol.
„Bądź Supermanem, który zabezpieczy ich przyszłość”.
Jong-ryeol.
Jak pani się tu dostała?
Przyjechałam autobusem.
Tutaj nie można wchodzić.
Jest tu mój znajomy.
- Kto... - Jong-ryeol.
Jong-ryeol?
Tato Pil-gu.
Może powinienem ją zabić.
Masz pieniądze, po co wybrałeś trudniejszą drogę?
Myślisz, że nie miałem do czynienia z takimi jak ty?
Jeśli zapłacę ci choć wona,
zostanę twoim bankomatem.
Mam się na to godzić?
Wiesz, że Jessica jest moją internetową kumpelą?
Niech sprawdzi wiadomości.
Chyba śnisz.
Myślisz, że dam się doić komuś takiemu jak ty?
Mocne słowa jak na kogoś, kto żąda odszkodowania.
Czemu to robisz?
Przykro mi, że masz takie życie.
Jong-ryeol...
Co?
Skoro jesteś taki tępy,
będę wyrażać się jaśniej.
Gdy ci, którzy mają wiele do stracenia, mierzą się z tymi, którzy nie mają nic,
ci drudzy zwykle wygrywają.
Ci drudzy nie mają nic do stracenia.
Nie ma dla nich jutra.
Za kogo ty mnie...
Pewnie nieźle trzęsiesz portkami.
To twoja kara.
Nie powinieneś był zostawiać Dongbaek.
Czemu taka brudna świnia mnie ocenia?
Życie ci niemiłe?
Z tępymi głupcami już tak jest.
Muszą sami pocierpieć, by zobaczyć, jaka jest rzeczywistość.
Do niczego się nie przyznawaj. Ona jest prawnikiem rozwodowym.
Oskubie cię ze wszystkiego.
Co masz na myśli?
Czemu wychowujesz mnie na tchórza?
Jak śmiesz podnosić na mnie głos?
Mamo. Mówiłaś, że przez kłamstwa taty dostałaś zapalenia torebki stawowej.
A teraz każesz mi kłamać.
Wolisz, żeby wszystko ci zabrała i wyrzuciła cię z domu?
Nawet ten dom należy do niej.
To niech go sobie weźmie. Niech weźmie wszystko.
Jest tego wszystkiego...
warta.
Ty idioto.
Teraz ci się na romantyzm zebrało?
Czemu nie wcześniej?
Nie do wiary.
Jesteś kretynem jak twój ojciec.
Po co wydzwaniasz?
Musisz tak odpowiadać tacie?
Czy synowie zawsze przypominają swoich ojców?
Dziś o 15, Jezioro Ongsan.
- Dlaczego? - Utopię cię w nim.
Czemu tylu ludzi chce mnie zabić?
JEZIORO ONGSAN
Wskakuj!
Szybko, zanim ktoś cię zobaczy.
Zimno mi!
Pedałuj, do cholery!
Dokąd płyniemy? Mówiłam, że mi zimno.
Bratowa sekretarki burmistrza...
widziała nas w kawiarni.
Jestem politykiem, wszyscy mnie tu obserwują!
Gadasz, jakbyś był co najmniej prezydentem.
Nieważne. Wszystko wyszło na jaw.
Nie dostaniesz ani grosza.
Zgłoszę, że mnie szantażujesz,
by oczyścić swoje imię,
więc szykuj się!
Skoro masz czyste sumienie, to gdzie się tak spieszysz?
Widziałaś moją żonę?
Jak chcesz żyć, to słuchaj.
Wszystko jej opowiesz.
I nie kłamstwa, tylko prawdę.
I musiałeś mi to powiedzieć na łódce?
Następnym razem pisz, dobra?
Powiedz, że zapłaciłem za pokój, ale w nim nie byłem.
Wiesz, jak absurdalnie to brzmi?
Powiedz, że nawet nie znałem numeru tego pokoju.
Klęknij przed moją drogą Ja-yeong i jej to powiedz!
W drodze do Yangpyeong o niej nie wspomniałeś,
a teraz jest drogą Ja-yeong?
Czy facetów szkoli się z głupoty?
Nie mieszaj się do mojego życia!
Czemu robisz taką aferę?
To nie ja cię podrywałam.
To ty. Po co dałeś mi ten krem?
Nie był dla ciebie. Był dla Dongbaek.
Co?
Nie mogłem go wyrzucić ani dać jej, więc dałem go tobie.
Dobra, to nieistotne.
Wiedziałam o tym.
Ale pojechałeś ze mną na narty.
Sam zaproponowałeś przyjaźń.
Szczerze?
Nie chciałem z tobą romansować.
Po prostu...
Po prostu co?
Chciałem się popisać.
Co?
Wszyscy poważni ludzie mają mnie za żart,
ale ty mnie lubiłaś, przed tobą mogłem się popisać.
Porównujesz mnie do siebie? Myślisz, że jestem aż tak głupia?
Myślisz, że jesteś fajna i wszystko wiesz. Ale tak nie jest.
Nic o mnie nie wiesz.
Po kilku spotkaniach zrozumiałem,
że jesteś jak bezdomny pies, którego nikt nigdy nie kochał.
Pies, który kładzie się na plecach, gdy tylko wyciągnie się rękę,
i błaga: „Spójrz na mnie!”.
A gdy każę mu przestać,
roznosi mieszkanie, bym zwrócił na niego uwagę.
Jesteś tak samo smutna.
Znajomość z tobą zniszczyła mi życie.
Jeśli chcesz,
by ktoś naprawdę kupował ci kremy, nie bądź taka.
Tylko się ośmieszasz.
Przestańmy wzajemnie się upokarzać.
Czemu chciałeś dać krem Dongbaek?
Zadam ci pytanie.
Dlaczego wszyscy ją tak kochacie?
Czym różni się ode mnie? Jesteśmy prawie takie same.
Nie jesteście.
Pozwoliłem jej zostać,
jeśli cię zwolni.
Ale odrzuciła propozycję.
- Co? - Lojalnością rachunków nie opłaci,
ale nie wahała się nawet sekundy.
Powinnaś
spróbować być człowiekiem.
Ale nie mnie cię pouczać.
Jeśli ja będę człowiekiem,
kto będzie zwierzęciem?
POŁĄCZENIE MIĘDZYNARODOWE
Podaj mi tylko kwotę.
Co? Nie mam 30 milionów.
Przesłałam ci wszystko, co zarobiłam!
Kogo wolisz?
Chyba nie nienawidzisz taty, który kupił ci plecak?
Mam przestać zadawać trudne pytania?
Zamiast mówić ci, kogo wolę,
powiem ci, kogo bardziej nie znoszę.
Kogo?
Walka jest wyrównana,
ale Supermana nie znoszę bardziej.
Czemu?
Obejrzałem cały Powrót Supermana.
Ma fioła na punkcie
swojej córki.
Ona ma być moją siostrą?
Co odpowiedzieć?
Jeszcze sundae, proszę.
Ta dziewczynka, która brudzi sobie plecy kupą.
Wszystkie dzieci tak robią.
On ją uwielbia.
Nazywa swoją księżniczką.
Łysola, który ciągle robi kupę.
Dlatego jesteś zazdrosny?
To niesprawiedliwe.
Niech sobie ją uwielbia. Czemu uczepił się mnie?
Drań.
Jak mógł złamać serce dziecku przez durny program?
Dlatego absolutnie nienawidzę Supermana,
a trochę nienawidzę pana Hwanga.
Rety, Pil-gu. Wybrałeś lepszą stronę.
Mądry z ciebie chłopak.
- Babciu. - Co?
Chcesz iść do salonu gier?
Wiesz, jak mam na imię.
Czemu przy mamie nazywasz mnie Dongbaek?
O rety.
Intelektu na pewno nie odziedziczyłeś po żadnym ze swoich rodziców.
Dojechałeś do celu.
Wstrętny drań. Tyle razy tu był.
Po co chcesz go zobaczyć?
Nie jest do niego podobny.
Jak zdobędziemy jego włos, zrobimy test DNA i go pozwiemy,
na pewno wygramy.
Co wygramy? Nawet nie jest do niego podobny.
Pewnie, że jest. Jest identyczny.
Jedna porcja wieprzowiny.
Tylko jedna?
Jest was dwie.
Oszalałaś. Jak możesz teraz myśleć o diecie?
Nie mogę jeść wieprzowiny.
Podaj nam dwie porcje.
Czekaj, chłopczyku.
Ile masz lat?
Jakieś osiem?
Kiedy się urodziłeś?
Mały, musisz iść do szkoły.
To bar?
Restauracja.
Nie występowała pani
w Powrocie Supermana?
Zna cię.
- Była też pani pod moją szkołą. - Co?
Jeśli nie je pani wieprzowiny,
co pani tu robi?
No wiesz...
Kiedy wróci mama?
- Mama umie się bić. - Co?
Od maleńkości uczyłem ją celować w nos.
- Boże. - O nie.
Jak śmiesz go dotykać?
Mamo! Proszę pani! Zwariowała pani?
Boże drogi. Jest pani chora?
Tak, mam demencję.
- Co? - Ona znała go pierwsza.
Co za arogancja!
Jak śmiesz tak do mnie mówić?
Może nie była jego żoną,
ale żyła z nim dłużej niż ty.
Dla prawa to bez znaczenia,
ale nie wymażesz ich przeszłości.
I co? Chcesz powiedzieć, że jest jego żoną czy co?
Żoną? Ty możesz nią być.
Czyli chcecie ukraść mi zięcia...
Nie, dziękuję!
Twój zięć? Twój mąż?
Nie potrzebujemy go. Każcie mu
przestać się tu zaczajać.
Nigdzie się nie zaczaja!
Skąd ta buta? To obrzydliwy romans!
Obrzydliwy romans? Dobrze.
W tym kraju romans może zmienić wynik wyborów.
Chcesz, żeby przestał zarabiać na baseballu?
Chcesz mieć bezrobotnego męża?
Nie musimy gadać z babą
chorą na demencję.
Nieważne. Porozmawiajmy lepiej z tamtą.
Zapraszam ponownie.
Nie mam nic do stracenia
i muszę zrobić dla Dongbaek choć jedną rzecz.
KAMELIA
- Co z nią? - Boże.
- Jessica pojawiła się... - Wariatka.
- ...w idealnym momencie. - Boże.
Krwawisz?
To ja.
Ja rozpuściłam plotki o Kang Jong-ryeolu.
Hyang-mi była ostatnio zajęta.
Racja.
KAWIARNIA SOO
Chciałam ci coś powiedzieć, ale nie odbierałaś wiadomości.
Co takiego?
Jak o tym pomyśleć,
to ty najwięcej możesz stracić w tej sytuacji.
Kang Jong-ryeol miliarder.
Kang Jong-ryeol wspaniały mąż.
Kang Jong-ryeol oddany ojciec. Kang Jong-ryeol gwiazda telewizji.
Komu najbardziej zależy, by zatrzymać te tytuły?
- Kim jesteś? - Rozwiedziesz się z nim?
Podpiszesz papiery?
Nieistotne jest to,
czy Kang Jong-ryeol miał romans z Dongbaek.
Ale to, czy zachowasz pozycję pani Kang Jong-ryeol.
Kim jesteś, by decydować, czy...
Powiem ci coś, co cię przestraszy.
Chcesz, by ludzie mówili ci: „Ale ci zazdroszczę”
czy „Rozchmurz się”?
Szczerze? Spośród 80 000 obserwujących
jakieś 50 000 chce zobaczyć twój upadek.
Jeśli nadal chcesz prowadzić życie
influencerki pani Kang Jong-ryeol,
musisz je sobie opłacić.
Chcesz pieniędzy za jej hańbę?
Czemu Dongbaek nie zadaje się z normalnymi ludźmi?
BANK W ONGSAN
Potrzebuję 30 milionów wonów. I tak dostałaś zniżkę. Marne 30 milionów.
Nie wierzę tej wariatce.
Zachowacie swój sekret,
jeśli ta wariatka będzie milczeć.
To cena, którą słynna Jessica musi zapłacić za sławę.
Musisz się bardzo postarać, bym siedziała cicho.
Najlepiej prześlij mi pieniądze od razu.
Mnie też się spieszy.
Hej.
Jestem Jessica.
Nie dam oszukać się takiej jak ty.
- Takiej jak ja? - Tak, takiej jak ty.
Podrzędnej oszustce.
Pospolitej dziewusze bez grama rozwagi, która nie wie nawet, jaka jest żałosna.
Myślisz, że aż tak się różnimy?
- Co? - Jesteśmy takie same.
Desperacko spragnione uwagi, nigdy przez nikogo niekochane.
Jak masz szczęście, zostaniesz Jessicą.
Jak nie, zostaniesz Hyang-mi.
To wszystko.
Hej! Życie ci niemiłe?
Nigdy nie dostaniesz pieniędzy!
Ta suka powiedziała coś więcej?
Zabiję ją.
Podrzędna oszustka?
Jak ta mała suka śmiała powiedzieć mi prawdę w twarz?
Pil-gu.
Daj mi rękę.
Nie jestem dzieckiem.
Możesz złapać mnie za rękę?
Mam ciężki dzień.
Jesteś naszą rodzinną ładowarką.
Moja rodzina nie daje mi spokoju.
Powiedziałam...
„naszą”, prawda?
Śmieszne.
Idziesz do szkoły? Odprowadzę cię.
Nie jestem dzieckiem.
Pil-gu, graj w baseball zamiast uczyć się matmy.
Dzięki temu zapewnisz mamie godne życie.
Nie zdradź jej jak inni.
LUDZKI ŚMIEĆ KIM NAK-HO
To wina Dongbaek.
Czemu zostawiła tu pieniądze?
Czemu wzięła takiego śmiecia jak ja?
Czy Dongbaek nie używa lokówki?
Chciałam ściągnąć od niej fryzurę.
Musiała coś ostatnio zrobić z twarzą.
Powiedziała: „Będę na zebraniu” i się uśmiechnęła,
oczarowując cały rynek.
Wypiękniała tak, gdy znalazła faceta.
Zadowolona?
Dobrze się bawisz?
Założyła kusą spódniczkę i uwodzicielsko zakręciła biodrami.
Dongbaek nie robi takich rzeczy.
Ty lepiej pilnuj bioder Geum-mi.
Prawie widać jej majtki spod mundurka.
Jest po prostu oryginalna.
Dlatego nosi krótką spódniczkę
i zostawia pety w mojej łazience, choć nadal chodzi do szkoły?
Przestań obgadywać Dongbaek. To przyjaciółka pani Kwak.
Mamo, ja też chcę bączka.
Pewnie, ale nie mam pieniędzy.
Jun-gi, czemu ostatnio chodzisz sam?
Gdzie twój kolega?
Dzień dobry.
Nie kolegujesz się już z Pil-gu? Pokłóciliście się?
Kolegują się. Wracali razem ze szkoły.
Nadal są bardzo blisko.
To czemu ostatnio nie widuję Pil-gu?
Mam w domu resztki z obiadu.
Już nie chodzi tą ulicą.
- Co? - Chodzi naokoło.
Pożegnaliśmy się.
Dlaczego chodzi naokoło?
Przeze mnie?
Razem z matką chcą wpędzić mnie w poczucie winy.
Dopiero się pożegnaliście?
Kto rządzi w Ongsan?
No kto?
Pani.
Ongsan to mój teren.
Myślisz, że się przede mną ukryjesz?
Czemu to miasto jest takie małe?
Będziesz mnie wiecznie unikał?
Czasem trzeba się przełamać.
Nie unikniesz mnie, musisz mnie pokonać.
Mam z panią walczyć?
Nie, mam resztki z obiadu.
Nie myśl za wiele i chodź je zjeść.
Biegnie na lewo! Już!
Ależ te plecaki są dziś wymyślne.
Szkoła jest teraz fajna, co?
Szkoła nigdy nie jest fajna.
Podobno mama teraz oferuje dostawę.
Lepiej zarabia?
Wygląda na drogi.
To nie od mamy. Ktoś inny mi go kupił.
Mój Boże.
A jak zepsuły mi się kółka w wózku, Yong-sik nawet palcem nie kiwnął.
Nie dostałem go od niego.
To od kogo? Kto ci go kupił?
Hej!
Co to?
Teraz dowozisz jedzenie?
Ile potrzebujesz? Jaka suma to załatwi?
To tekst z filmu.
Dostałaś paczkę?
Ta wariatka jest w środku?
A jeśli tak, to co?
Wejdź i weź swoje pieniądze.
Jessica każe mi płacić za swoje studia za granicą.
Mogę dać ci 30 milionów na dziecko.
Weź te pieniądze i daj je Jessice.
KAMELIA
Dobra. Wielkie dzięki.
Wiesz co? Nie bierz tych pieniędzy!
Wpędzisz mnie w jeszcze większe wyrzuty.
Zniknęły.
Pieniądze zniknęły.
Mój parszywy los...
znów ze mnie szydzi.
Co znowu z nim robisz?
Wyraźnie powiedziałem, że nie chcę
żadnych niejasności.
Nie podoba mi się, że spotykasz się z tym dupkiem.
Co? „Dupkiem”?
To co mam zrobić? Czego ode mnie chcesz?
Ciągle znajduję się w takich sytuacjach.
Płaczesz?
Przecież nic takiego nie powiedziałem. Czemu zaczęłaś płakać?
Ktoś ukradł mi pieniądze.
- Co? - Co? Te ode mnie?
Zrobiłam przelew.
I kupiłam bilet na jutro.
Samolot wylatuje w nocy.
PRZELEW ZAGRANICZNY
Co?
Mówiłam, że wszystko gra.
Przyjadę. Sam nie dasz rady się nią zajmować.
Czemu mnie zniechęcasz? Nie mam dokąd pójść.
Czemu ciągle spotykają mnie nieszczęścia?
Czemu ktoś mnie okradł? Naprawdę nie chcę jego pieniędzy.
Nic mi nie wychodzi.
Dlatego powinnaś była je wydać.
Czemu zostawiłaś je w lodówce?
Boże, co za skończony dupek.
Wiesz co? To ja nim jestem. Ja jestem głupim dupkiem.
Nie wierzę, że doprowadziłem cię do płaczu.
Wystarczy, że westchniesz, a mnie pęka serce.
Dongbaek, gdy płaczesz, wpadam w rozpacz.
Pieprzony żart.
Dongbaek.
Zrobię, co mogę,
by rozwiązać tę sprawę.
To nawet nie twoje pieniądze. Czemu się mieszasz?
Sami to załatwimy.
Ty się nie wtrącaj.
„Sami”? Poważnie?
Co? Jest niewiarygodnie piękna, co?
Nie możesz tego znieść?
Czujesz się zaniepokojony?
Tak. Nie chcę jej więcej stracić.
Posłuchaj, panie Kang.
To dzięki mnie tak pięknie wygląda.
Co?
Pomyśl.
Przy tobie zawsze była ponura, prawda?
Ale od kiedy jest ze mną,
każdego dnia jest piękna. Ciągle się uśmiecha.
Nie jestem taki jak ty.
Będę dbał o jej szczęście do ostatnich chwil jej życia.
Przestań.
Już dobrze? Pokaż rękę.
- Naprawdę aż tak go lubisz? - Pokaż rękę.
Wysłałam ci już 100 milionów.
Tyle potrzebowałeś, by się urządzić.
Znajdę pracę i zacznę zarabiać.
Od kiedy tak martwisz się o babcię?
Zatrudniłam jej pielęgniarkę i czasem ją odwiedzam.
Narobiłam sobie kłopotów i muszę wyjechać z kraju.
I...
chcę być z tobą.
Czemu mnie odtrącasz?
Co?
Wiem, czym się tam zajmujesz.
Tu też będziesz to robić?
Wszyscy Koreańczycy się tu znają. Dlatego się tego boję.
A do tego
Su-jeong i jej rodzina nie wiedzą, że mam starszą siostrę.
Wstydziłeś się im powiedzieć?
Opłacam ci mieszkanie, wydatki
i jej leczenie.
A twoja żona nie wie, że istnieję?
Byłam idiotką.
Poza tym, Hyang-mi,
nie znasz angielskiego.
Bez znajomości języka nic tu nie zdziałasz.
A ty?
Zapomniałeś, kto ci pomógł w jego nauce?
Nie powinieneś się mnie wstydzić.
Możesz wstydzić się mojej pracy,
ale to dzięki niej mogłeś studiować za granicą.
Odwalałam czarną robotę w tej dziurze,
żeby zapewnić ci wspaniałe życie.
Niepotrzebny mi taki niewdzięczny brat.
Zerwijmy kontakt.
Możecie sobie być razem.
Ale od Pil-gu z daleka.
Co?
Posłuchaj mnie.
Jak chcesz z nim żyć, to sama.
Nikt inny nie będzie wychowywał mojego syna.
Do czego zmierzasz? Chcesz mi go odebrać?
I tak mi go oddasz.
Mój mały.
- Boże. - Dobrze, że pani jest.
U mnie był włączony grzejnik i mały zasnął przed telewizorem.
Odprowadziłam go i zastanawiałam się...
Mój tata...
To znaczy pan Kang tam jest.
I pan Hwang.
Weźmie go pani?
Mam coś do powiedzenia i nie chcę, by to słyszał.
Proszę pani...
Nie wiedziałam, że jego tata tak często tu bywa.
Nie miałam pojęcia.
Proszę pani.
Pani Kwak, myli się pani...
Zawsze okazywałam pani córce szacunek.
Wiem, że to prawdziwy skarb.
Ale Yong-sik to mój skarb.
Więc nie mogę odejść, wiedząc, że jest w środku.
Dongbaek.
Pil-gu chce grać w pierwszej lidze.
Pomożesz mu to osiągnąć?
Wiesz, ile będzie cię to kosztowało?
Chcesz, żeby skończył tak marnie jak ty?
Koledzy nazywają go 2O1M,
bo ma dwóch ojców i jedną matkę.
- Co? - Jeśli zostanie z tobą,
zawsze będzie 2O1M z mamą barmanką.
Ze mną
dostanie szansę na lepsze życie.
Jesteś prawdziwym draniem.
Chcesz zabrać jej dziecko?
Wiesz co? Wiem, że ją lubisz.
Wierzę ci.
Ale bądźmy realistami.
Dasz radę wychować mojego syna?
Chyba już ci powiedziałem, że to nie twój syn.
Co w ogóle możesz dla niego zrobić?
Na pewno nie pokochasz go bardziej ode mnie.
A cała reszta?
Będziesz się zaharowywał dla nieswojego dziecka?
- Jong-ryeol. - A pieniądze?
- Hej! - Masz w ogóle pieniądze?
Ty walnięty gówniarzu.
Skończony głupku.
Durny smarkaczu! Po co go słuchasz?
Mamo.
MARYNOWANE KRABY BAEKDU
Po co tu przyszłaś?
Już cię nie lubię.
- Nie znoszę cię. - Mamo!
Co? Ty cholerny gnojku!
Nie mogę patrzeć, jak cię tak traktują!
A co ty wiesz? Nie masz o niczym pojęcia!
Wiem wystarczająco.
Ten facet z telewizji jest ojcem Pil-gu.
A ona prowadza się z tobą, spotykając się z nim na boku.
Boże, to zupełnie nie tak!
Głupek o wszystkim wie, ale przymyka oko.
Pani Kwak.
Przez ciebie mojego syna spotyka tyle trudów.
Myślisz, że jak się z tym czuję?
Boże.
Kupiłam im jednakowe piżamy, bo dopiero się pobrali.
Chyba będą dla mnie.
Ale rzecz w tym, babciu,
że w Danii opieka zdrowotna jest darmowa.
Wiedziałam o tym,
a mimo to wysyłałam mu pieniądze.
Myślałam, że bardzo ich potrzebuje.
Dałam się oszukać, licząc, że ma dobre życie.
Zerwijmy kontakt.
To nie podłość. Tak należało zrobić.
Powinnam była mu pomagać,
by mógł się odciąć.
Wiesz, o co mi chodzi?
Wiesz, że to głupek.
Hyang-mi.
NIEZAPOMINAJKA
Miałeś nosić skarpetki.
Żebyś się nie przeziębił.
Ty też się przeziębisz.
Był głupi i zbyt przywiązany.
Nie miałam więc wyboru...
i pomogłam mu zerwać tę więź.
Powinien wieść szczęśliwe życie ze swoją rodziną.
Zasługuje na to.
Hye-hoon zasługuje na godne życie.
MARYNOWANE KRABY BAEKDU
To nie fair w stosunku do mojego syna.
Czemu tak ciężko wychować dziecko?
Myślisz, że siedziałam cicho, bo mi to nie przeszkadzało?
Przepraszam.
Wiedziałam, że sprawię mu przykrość, będąc dla ciebie zbyt ostrą.
Dlatego nie mogłam cię źle traktować.
Pani Kwak, wiem,
że wiele pani w życiu przeszła.
A ja ciągle wszystko psuję.
Róbcie sobie, co chcecie.
Ja zrobię to samo i będę żyła po swojemu.
Mam dość tłumienia złości i udawania, że wszystko gra.
Nie wiedziałam o ojcu Pil-gu.
Nie widywałam się z nim przez ten czas, pani Kwak.
Zawsze będziesz z nim związana przez Pil-gu.
Wyraźnie było widać, że nadal coś do ciebie czuje.
Dongbaek, tak nie można.
Czemu tak krzywdzisz mojego syna?
Przepraszam, pani Kwak.
Nie rób rzeczy, za które musisz przepraszać!
Nie pozwolę, by miłość do ciebie
utrudniała mu życie.
Yong-sik urodził się po śmierci ojca,
wiec jest mi szczególnie drogi.
Musiałam znieść wiele trudów,
by zapewnić mu dobre życie.
A ty zrzucasz na niego swoje problemy?
Wybacz, ale nie mogę na to pozwolić.
Nie wywołuj w nim współczucia
tą swoją smutną minką.
I nie uśmiechaj się do niego tą śliczną buźką.
Po prostu daj Yong-sikowi spokój.
Zostawisz mojego syna w spokoju?
MARYNOWANE KRABY BAEKDU
Dongbaek.
Wszystko w porządku?
To był długi dzień.
Czemu? Co się stało? Moja mama była dla ciebie niemiła?
Zraniła twoje uczucia?
Pani Kwak jest teraz pewnie zrozpaczona.
Zamiast za mną, powinieneś iść dziś do niej.
Nie prowadzimy dostaw nocnych.
Zresztą nieważne. Przywiozę.
Gdzie?
Dobrze.
Do widzenia.
Mimo wszystko muszę wykonać swoją pracę.
Jedziesz z dostawą?
Powinnyśmy zacząć sprzedawać smażone kalmary i boczek.
Ludzie je lubią.
Jedziesz z tymi zapuchniętymi oczami?
Po co zgrywasz silną?
Idź do domu i odpocznij.
Muszę się czymś zająć.
Gdybym zamykała po każdym płaczu,
nie stać by mnie było na szkołę Pil-gu.
Jesteś niemożliwa.
Nie po mnie jesteś ładna i wysoka.
Ale czemu żyjesz jak ja?
Życie może dać mi najgorszy cios. A ja i tak się nie ugnę.
Nie powinnam była wracać.
Powinnam była się zabić
zamiast patrzeć, jak nędznie żyje.
Idę praktycznie na śmierć.
Dongbaek jest miła, ale mi nie wybaczy.
Ale co mogę zrobić? Nie mam dokąd pójść.
Posiadanie domu bywa naprawdę niebezpieczne.
SMAŻONE KALMARY I BOCZEK JEDNA PORCJA
KAMELIA
Jak ona mnie wkurza.
Boże.
Wredna jędza. Mi-sun to straszna suka.
Przesuń się.
Godzisz się na dostawę, a nie umiesz go uruchomić?
Ty pojedziesz?
Od teraz mają zamawiać dwie albo więcej porcji.
To tylko jedna.
Nawet kawiarnie nie biorą takich zamówień.
Samotni też zasługują na smażone kalmary i boczek.
To nie twoje zmartwienie.
Ty płaczesz?
Czemu o nic mnie nie pytasz? Jesteś głupia czy co?
Boże, jesteś żałosna.
Czemu płaczesz? Nie potrafiłaś nawet uciec z 30 milionami.
Powinnaś mi teraz spuszczać łomot.
Czemu mnie tak upokarzasz?
Obie mamy gówniane życie.
Czemu zawsze jesteś taka...
Co? Teraz będziesz traktować mnie jak gówniarę?
Jesteś ode mnie starsza, co?
Wiedziałam. To było oczywiste.
Rodzice cię nie kochali, a świat był dla ciebie okrutny.
Czemu jesteś taka hojna, choć nikt nigdy cię nie kochał?
Czemu masz dobre serce?
Wzięłaś moją bransoletkę?
German jest bezwartościowy. A ta bransoletka jest stara.
Chciałam cię zapamiętać.
Nie chciałam cię zapomnieć. Dlatego ją wzięłam.
KOCHAM TYLKO CIEBIE
KAMELIA
Ładnie nazwałaś to miejsce.
Kamelia symbolizuje długie, dobre życie.
Wszystkie kwiaty symbolizują coś dobrego.
Są też nieszczęśliwe kwiaty.
Wiesz, co oznacza niezapominajka?
Niezapominajka?
„Nie zapomnij mnie”.
Nie zapomnij mnie, dobrze?
Matka i brat mnie porzucili.
Ale chcę, byś ty...
o mnie pamiętała.
Wtedy moje życie będzie miało jakieś znaczenie.
Co się dzieje, Hyang-mi? Coś się stało?
Co się dzieje?
Przygotuj mi gulasz i alkohol.
Jak będzie dobry,
nim wyjadę, postaram się
zwrócić ci te pieniądze.
Czemu nie wraca?
Zgubiła się?
Halo, tu Kamelia.
Co?
Macie dostawę?
Dostawę?
No...
ALARM
- Dowiezie pani jedzenie... - Co? Halo?
...o tej porze?
Halo?
Przybliżony czas zgonu:
między 22 a 23.
Ewidentnie uciekła.
Ciekawe, czy wyjechała do Kopenhagi.
Dyrektor akademii Hanbit i No Gyu-tae byli jak bracia.
Nie drąż tematu akademii. Wywołasz chaos w mieście.
Gdybyś pojechała z tą dostawą...
Całe życie była ostrożna. Czemu wpędzasz ją w poczucie winy?
To, że cię lubię, nie znaczy, że jestem ci coś winien.
Powinieneś poznać kogoś w stabilnej sytuacji,
kto nie ma dziecka.
Chcę normalnie żyć. Zakończmy to.
Napisy: Agnieszka Putek